23 kwietnia 2010 r. w naszej szkole świętowaliśmy jubileusz 65 – lecia JEDYNKI.
Uroczystości rozpoczęły się poranną Mszą świętą, na której obecni byli uczniowie, nauczyciele i inni pracownicy szkoły, jak również zaproszeni goście oraz poczet sztandarowy.
Następnie przenieśliśmy się do hali widowiskowo – sportowej, gdzie miały odbyć się dalsze uroczystości. Zaproszonych gości, między innymi pana burmistrza Stanisława Wełniaka, starostę Mirosława Jaskólskiego, złotowskich radnych, emerytowanych pracowników szkoły i absolwentów JEDYNKI, witali uczniowie naszej placówki.
Gdy wszyscy zajęli miejsca na widowni rozpoczęła się część oficjalna jubileuszu.Kapela pięknie zagrała melodię poloneza, natomiast nasi szkolni tancerze, znakomicie poradzili sobie z tańcem w rytm tradycyjnej, ludowej i dobrze znanej każdemu muzyki.Następnie wprowadzono sztandar, zaśpiewano hymn Polski i szkoły. Wszystkie występy dedykowane były ś.p. Marii Kaczyńskiej. Parę prezydencką oraz pozostałe ofiary, które zginęły pod Smoleńskiem uczciliśmy minutą ciszy. Na ten szczególny dzień pani dyrektor przygotowała przemówienie, które na pewno wzbudziło wzruszenie w sercach niektórych osób obecnych na sali. Potem pani Maria Klein przyjęła kwiaty i serdeczne życzenia od wdzięcznych za zaproszenie gości.
Po życzeniach rozpoczęła się część artystyczna. Uczniowie z kółka teatralnego przygotowali spektakl, który ukazywał naukę dzieci po II wojnie światowej, a dokładniej od 1945 roku, gdy dyrektorem placówki był pan Franciszek Łuczak, którego rolę świetnie odegrał pan Krzysztof Tyranowicz.
Sztuka rozpoczęła się ciekawą sceną powitania uczniów, a w szczególności pierwszoklasistów, przez nauczycieli. Kolejne opowiadały o szkolnym życiu, nauce, zabawie i sporcie.
NA NAUKĘ CZAS
LEKCJA J. ROSYJSKIEGO
Interesujący wydał mi się program pt. „Zbieramy plamy” zakończony piosenką „Arrivederci czystość”. Chłopcy bardzo dobrze zagrali swe role, w odpowiednich momentach wzbudzając śmiech wśród widowni.
ZBIERAMY PLAMY
Scena „Alicja w Krainie Wagarów” również była ciekawa, jednak moje największe uznanie wzbudziły dwie szkolne historie. Pierwsza, opowiadająca o tworzeniu szkolnego ogródka, w której niezwykłą rolę odegrały kwiaty, czyli dziewczynki w ślicznych, barwnych kostiumach, mówiące zabawne wierszyki.
W OGRÓDKU
Drugą sceną, która bardzo mi się podobała była ta, w której chłopcy z kabaretu „Pod czerwonym kogutkiem” śpiewali wesołą piosenkę o pewnym krakowiaczku i jego siedmiu „konikach”.
SZKOLNY KRAKOWIACZEK
Inne szkolne epizody pokazane w przedstawieniu także wzbudziły moje uznanie. Myślę, że młodzi aktorzy grali jak prawdziwi profesjonaliści. Podjęli rzuconą im rękawicę i nawet jeśli zdarzyły się pomyłki, potrafili wyjść z nich obronną ręką. Doskonale poradzili sobie z nauczeniem się swych tekstów oraz z zaśpiewaniem wesołych piosenek, którymi przeplatany był spektakl.
Podczas sztuki, również szkolny zespół muzyki dawnej pokazał swe umiejętności, grając m. in. piosenkę zatytułowaną „Taniec Hajducki”. Największy aplauz otrzymała jednak grupa wokalna nauczycieli (pp. Ziatyk, Karbowski) i uczniów, którzy zaśpiewali kilka najlepszych polskich przebojów. Przy piosence "To jest nasz świat" tanczyła cała widownia.
TO JEST NASZ ŚWIAT
Część artystyczną zakończył nowoczesny taniec szkolnych tancerek, który wszystkich wprawił w niezwykle radosny nastrój. Na zakończenie uroczystości z sufitu hali na uczniów naszej kochanej JEDYNKI spadły kolorowe balony, wywołujące uśmiech na dziecięcych i dorosłych twarzach.
FINAŁ
Po wyniesieniu z Sali rekwizytów i sprzętów pożegnaliśmy się. Uczniowie, choć odrobinkę zmęczeni, lecz zadowoleni, wyruszyli do domu wraz z miłymi, jubileuszowymi wspomnieniami. Gości zaś zaprosiliśmy do szkoły, by obejrzeli jej wiekowe mury, przygotowane wystawy, by zasiedli na chwilę w szkolnych ławach i odpoczęli w przygotowanych przez rodziców kawiarenkach.
Akademia
